Kıyı Ligi’nin asıl kahramanları tribünde
Martılıspor’un son dakika galibiyetinin ardından tribünde gördüklerimi yazmadan edemedim. Yerel futbolu ayakta tutan, sahadaki on bir kişi kadar tribündeki yüzlerce kişi.
Bu köşe yazısı demo içeriktir; yazar uydurmadır ve yazı bir görüşü temsil etmez.
Martılıspor’un Yelkenli Gücü deplasmanında 88. dakikada bulduğu gol, ligin en heyecanlı anlarından biriydi. Ama bu yazıda o golü değil, golden sonra tribünde gördüklerimi anlatmak istiyorum.
Misafir tribündeki yaklaşık iki yüz Martılıspor taraftarı, gol anında birbirine sarıldı. Aralarında yetmişlik bir dede de vardı, on yaşında bir kız çocuğu da. Ev sahibi tribünü ise önce sessizliğe gömüldü, sonra maç bitince misafir taraftarı alkışladı. İşte Kıyı Ligi budur.
Yerel liglerde para azdır, kamera azdır, manşet azdır. Ama tutku hiç az değildir. Futbolcuların çoğu gündüz başka işlerde çalışır, akşam antrenmana gelir. Taraftarlar ise her deplasmana minibüsle gider, termosla çay taşır, kendi pankartlarını kendileri boyar.
Bu sezon ligin tribünlerinde aileler ve çocuklar daha fazla. Kulüplerin okullara bilet dağıtması ve maç öncesi çocuk etkinlikleri düzenlemesi işe yarıyor. Tribünde büyüyen bir çocuk, yıllar sonra o sahada forma giyen bir futbolcu ya da o tribünde çocuğunu getiren bir ebeveyn olacak.
Profesyonel futbolun parlak ışıkları altında unutulan bir şey var: Futbol, önce mahallede başlar. Kıyı Ligi’nin her hafta sonu bize hatırlattığı da bu.