Un fabrikasından sanat atölyesine: Bir yapının ikinci hayatı

Değirmenaltı’ndaki eski un fabrikasının sanat atölyesine dönüştürüldüğünü duyduğumda heyecanlandım. Açılıştan önce yapıyı gezme fırsatı bulduğumda ise heyecanım hayranlığa dönüştü.

Onarımı yapan ekip, yapının geçmişini silmek yerine görünür kılmayı seçmiş. Eski un silolarının metal ayakları yerinde bırakılmış, duvarlardaki un tozu izleri tamamen temizlenmemiş. Sergi salonunun tavanındaki ahşap kirişler, yetmiş yıllık yükün izlerini taşıyor.

Yeniden işlevlendirme, bence eski bir yapıyı korumanın en canlı yolu. Bir binayı müzeye dönüştürüp camın arkasına koymak yerine ona yeni bir hayat vermek… İçinde insanlar çalıştıkça, konuştukça, ürettikçe yapı da yaşamaya devam ediyor.

Açılış sergisi ‘Değirmenin Sesi’ de bu fikri taşıyor. Mahallenin yaşlı sakinlerinden derlenen hatıralar, fabrikada çalışmış işçilerin anlatıları ve bunlardan ilham alan resimler bir arada. Bir köşede eski bir işçinin sesli kaydı dinleniyor: ‘Sabahları un kokusu bütün mahalleyi sarardı.’

Kentimizde boş duran, unutulmaya yüz tutmuş başka yapılar da var. Değirmenaltı’ndaki bu deneyim, onlar için de bir yol haritası olabilir. Yeter ki geçmişi silmeden, geleceğe yer açmayı bilelim.